Cienfuegos

Punta Gorda

Eenmaal in centrum Cienfuegos stappen de meeste uit. Hans ook, terwijl hij niet meer weet hoe het hostel heet: ‘Komt wel goed.’ Daarna rijdt de taxi richting Punta Gorda, dit is de buitenwijk, waar alle mooie villa’s staan. Maar ook het hostel van de twee Spanjaarden en ons slaapverblijf. De casa waar we dit keer slapen zit in het puntje van Punta Gorda, dus aan het water. Het is een restaurant van oorsprong en staat vol met tierelantijnen en planten. Ik vind het sfeertje wel wat hebben. Er staat ook flink veel wind in deze punt, dus in verhouding met de rest van Cienfuegos is het hier lekker fris. De kamer is ruim en het bed ligt heerlijk en is groot. Alleen de badkamer is wat klein, de waterdruk straal iets beter dan in Playa Larga, maar ook niet om over naar huis te schrijven. Ik kan in ieder geval me haar weer wassen! Daarnaast hebben we hier weer een huisdier, een grote zwarte mot. Mijn held van een vent wilt hem lekker laten zitten, maar je snapt dat ik dan de hele nacht niet naar het toilet durf. Dus ik pak een mandje wat daar staat, een gesealed papiertje en hup, mot naar buiten. Hij is hardnekkig, want een uur later is hij weer binnen, maar dit keer weet ik hem met wind naar buiten te jagen. Na de spullen weer geïnstalleerd te hebben gaan we Punta Gorda ontdekken.

We zien vooral voor mooie grote huizen. Bij de rotonde zit een heel grote, waar je ook kan dineren, super statig en chique, dus we lopen door. Het is bloedheet buiten, met wind goed te doen, maar als er te veel gebouwen staan voel je geen wind meer. Fietstaxi’s houden ons aan alle kanten aan en willen ons naar het centrum brengen voor 3cuc. Nee dank je, maar wel handig om de prijs te weten! Uiteindelijk zien we een restaurantje aan het water waar ook de Nederlandse vlag bij hangt. Het ziet er schoon uit, dus wij gaan zitten. We willen in ieder geval een drankje, als de kaart goed is eten we ook wat. De kaart geeft nette prijzen, niet duurder dan we gewend zijn, dus ik bestel garnalen en Jelle mixed grill. Hierna nog een lekker toetje en een kopje koffie, omdat het erg lekker was. Bij het ontvangen van de rekening komt hij wel heel hoog uit. Ik kijk even met Jelle mee en zie dat de bedragen van de gerechten een stuk hoger zijn, dan op de kaart stond aangegeven, bijvoorbeeld: mixed grill was hier 16 cuc en op de kaart was dit 10cuc. We vragen de man hoe dit kan en hij loopt weg om een kaart te halen. Op deze kaart staan andere bedragen en hij doet een beetje alsof het niet waar is wat we zeggen. Hij loopt naar achteren en een andere man komt met twee kaarten. Hij vraagt wat het probleem is en wij leggen het uit. Hij geeft aan dat het policy is dat toeristen een andere kaart krijgen met hogere prijzen (dit is bij a standaard in Cuba). Dat laatste vinden we geen punt, maar wel dat wij twee keer toe de andere kaart hebben ontvangen en hiermee keuzes hebben gemaakt voor bestellingen. We leggen ons erbij neer en betalen de hoofdprijs. Hier komen we niet meer terug, dat is duidelijk en dat terwijl het eten heerlijk was. Cubanen wees duidelijk over je prijzen!

Hierna lopen we terug naar de casa en gaan we lekker spelletjes spelen in de grote schommelstoelen voor de deur. Even uit de warmte, plan de campagne maken voor de komende dagen. Hierna nog even relaxen in de hangmat, die ook voor onze deur hangt en daarna naar beneden. We eten vanavond hier, want volgens de Lonely Planet kan dit restaurant tippen aan Miami. Helaas vinden het eten hier wat tegen vallen, het toetje vinden we echt niet te pruimen, we trekken er allebei een zuur gezicht van en de koffie is lauw. Het lekkerste van de avond was de banana liqeur die we voor het toetje kregen. De eerste gangen waren overigens niet slecht, maar we hebben bij de meeste casa’s beter vlees gekregen. De tweede dag hier is het tijd om het ontbijt uit te proberen en dat is een zekere revange. Net als de meeste: veel fruit, wat brood, vers sapje, maar hier ook pannenkoeken en een kaasomelet waar je u tegen zegt!

Cienfuegos

Hierna nemen we buiten een fiets taxi, dat voelt decadent, maar is hier heel normaal. De beste man fiets ons naar het centrum van Cienfuegos. Hij zet ons af bij een markt, natuurlijk zoals dusver elke, puur voor toeristen en vol met souvenirs. Aan het einde van de markt komen we bij het José Marti plein. Dit plein is een wifi punt, dus eerst de familie laten weten dat we weer een stad verder zijn. Terwijl we zitten, komt een man ons vragen of we water willen. Z’n prijs is goed en water soms schaars, dus we doen het. Daarna aan de wandel, eerst de tour naar El Nicho regelen bij Cubanacan. Cubanacan is een touroperator die excursies aanbiedt. We lopen het kantoortje in en er is één oudere dame aan het werk achtereen groot bureau. Het zitten al meerdere mensen en gezien het tempo wat we ondertussen kennen in Cuba kan dit wel even duren. We nemen rustig plaats en na ca. 45min kunnen we onze tour voor morgen regelen en geheel onverwacht kan deze dame Engels!

Barbershop

Hierna gaan we richting busstation. We zien in de winkelstraat een restaurantje op de tweede etage met een leuk balkon met uitzicht over de straat en besluiten daar wat te lunchen. Mensen kijken blijft leuk, hier zeker! We lopen het centrum uit richting busstation. Je kan zien dat we in de buitenwijk komen, want de huizen zien er steeds minder verzorgt uit en je ziet steeds minder toeristen lopen. Natuurlijk is dit de plek om voor Jelle een echte barbershop te vinden waar hij zich even kan laten scheren. Onderweg komen we die niet tegen, maar wel veel kappers. Ook één waar vooral mannen aan het werk zijn, dus we lopen even naar binnen en vragen naar de mogelijkheden. De mannen zijn erg stil, maar een dame komt ze helpen. Ze kan matig Engels, maar glad scheren kost 3cuc. Prima! Jelle mag meteen plaatsnemen. Ik zie ook wat vrouwen kapsels aan de muur en vraag of dames hier ook geknipt kunnen worden. Dat kan zeker, voor 5cuc (ca. 4 euro!!). Dus laten we mijn haar ook maar meteen doen. Graag de dode puntjes, zo klein mogelijk. Ze vraag of ik ook laagjes wil, met een blik alsof dat hier de trend is die ik eigenlijk niet mag missen. Prima, doe maar. Daar zitten we dan. Voor Jelle is een speciale oude bureaustoel gehaald zodat hij voldoende naar achter kan leunen, zonder hoofdsteun, dus het ziet er lekker oncomfortabel uit. Maar de beste man scheert heel netjes.

Bij mij zie ik geen puntjes, maar flinke stukken op de grond vallen. Anders dan in Nederland waar de kapster om jou heen draait en jij continue kan meekijken in de spiegel, wordt je hier zelf de ronte ingedraaid en blijft de kapster staan. Ik zie dus niks, maar na twee tellen leg ik me erbij neer. Ze weet vast wat ze doet. Jelle komt gladgeschoren de stoel uit. De volgende klant is een jongen die eerder wachtte dan wij. Hij vindt het interessant dat we uit ‘Hollanda’ komen, de plek waar alle homo’s heen gaan. De eerste plek waar ze mogen trouwen! De kapster vraagt of dat het allemaal klopt wat hij zegt. Als ik aan geef dat ik twee tantes heb die getrouwd zijn lijkt ze dat erg mooi te vinden. Toeristen lijken ze wat spannend te vinden, maar ook erg interessant. De dame geeft aan dat ze nooit haar Engels kan oefenen en nu eindelijk wel. Ze is klaar met knippen en draait me naar de spiegel. Er is een flink stuk af, maar het is een leuk kapsel en ziet er eindelijk weer gezond uit. Ik moet nog even blijven zitten. Ze zet een welkome blower voor me, want onder die kappersdoek was het net een sauna. Ondertussen pakt ze een stijltang. Ze gaat me ook nog helemaal stijlen! Ze maakt er flink werk van voor die 5 cuc! Het eindresultaat mag er wezen, alle dode punten zijn weg, het ziet er leuk uit en met deze warmtes hier lekker luchtig. We geven een flinke fooi en gaan verder naar de bus.

De Viazul halte is dicht, de bedragen zijn 6,- p.p. en het tijdstip is niet ideaal als je vroeg in Trinidad wilt zijn. Volgens een man buiten kan hij een collectivo voor 8 cuc regelen. Fijn dat we de prijs weten, maar dat doen we dan liever bij onze casa regelen. We lopen weer richting het centrum. Eerst een kijken in dat museum met de uitkijktoren. Het is niet zoals Lonely Planet aangaf gratis. Maar het is een prachtig gebouw met oude chique meubels. Het uitzicht is inderdaad prachtig. Het volgende wat we willen bezichtigen is het theater, maar eerst even wat vocht aanvullen. In het culturele centrum gewijd aan Benny More gaan we zitten in het binnenplaatsje, met vrij snel wat spijt. Het is hier windstil, dus vrij warm. We bestellen twee verse limonades (geperste limoen met water en ijs en soms wat suiker), heerlijk verfrissend en een aanrader als in Cuba bent en de cocktails en hun prijzen zat raakt. Het theater wordt gerenoveerd, we kunnen het zien vanaf de straat. De grote zaal is momenteel een bouwval. Zo jammer!
Cienfuegos

We besluiten richting de begraafplaats te lopen in Reina, dit is een nationaal monument. De zon staat hoog, bijna nergens schaduw, bloed hitte. Hoe verder we lopen hoe slechter de huizen erbij staan. We hebben het gevoel dat we een achterstandswijk in lopen en we worden ook een beetje vreemd aangekeken. Er ligt ook een dode hond op de stoep. Erg zielig allemaal. We vinden het niks en vragen een paard en wagen taxi ons terug te rijden. Het lijkt een beetje vervallen jeugd plek. Er is een bar wn een grill waar je wat kan bestellen. We zien hier ook mensen het water in gaan. Het lijkt vooral een ding van de lokale jeugd. Ik vind het wel grappig, maar Jelle vindt het niks, dus we zijn meteen weer weg, Bij de casa even relaxen en ‘s avonds gaan we eten in het paleis even verderop. Het is een super statig pand, maar het eten is dat alles behalve. Het is niet goedkoop, maar ook niet erg lekker. Weer een ervaring rijker. In Cuba betekent luxe uitstraling zeker niet dat het luxe is. Kwaliteit van eten valt dus ook niet te raden. Enige wat je kan doen is kijken naar de hygiene van wat je kan zien. Maar dit zegt ook niet altijd alles. Het blijft een verrassing. De volgende ochtend is de fantastische omelet weer een doodgewone geworden. Jammer, het eten is dus niet consequent. Alhoewel, dan kan het avond eten ook weer beter zijn, laten we het positief houden.

El Nicho

We ontbijten erg vroeg want om 08:00 uur moeten we verzamelen bij een hotel voor de excursie. Zoals altijd zijn we te vroeg en na kort wachten komt een taxi aanrijden met onze guide. Er waren geen andere gegadigde wat goed voor ons uitpakt, want we hebben een privé tour, met een privé taxi. We rijden richting de bergen en onze guide Vladimir begint al meteen te vertellen over de historie van Cienfuegos. We rijden door een wijk die uit de grond werd gestampt in de Sovjet tijd. Dit was namelijk voor de werknemers van nucleaire fabriek gebouwd, die aan de overkant van het water is gebouwd. Allemaal gelukkig bijna niet werkzaam, want het is nooit afgemaakt. Hij verteld dat het een kopie was van de Tjernobyl versie. Na 1,5 uur rijden komen we aan bij El Nicho.

Het ligt in mooie groene bergen, maar we zijn helaas meteen in het park. Ik had de goede hoop, dat deze excursie gepaard ging met een hike door de natuur. We zien nog geen andere auto’s of bussen op de parkeerplaats. We hebben geluk! Het park, dat bekend staat van toeristen massa’s, hebben we nog voor onszelf! De watervallen zijn plaatjes en als we bij de bovenste zijn laat Vladimir ons alleen. We spreken een tijd af, waarop we naar onze lunchplek gaan en we mogen zelf lekker zwemmen en op pad in het natuurpark. We gaan eerste maar is zwemmen bij deze grote. Het water is voor Cuba ontzettend koud, zo’n 18 graden. Na alle hitte dagen vind ik het juist erg lekker. Jelle daarin tegen gaat er bijna van in shock. Te grappig om te zien. Als we een beetje klaar zijn met zwemmen, arriveert de eerste flinke groep, we waren precies op tijd. We lopen het pad rustig naar beneden en zien steeds meer mensen. Bij het staatsrestaurant doen we even een drankje, want we hebben nog 2 uur om onszelf hier te vermaken. We zien bij het restaurant hele bussen verzamelen met een gids met microfoon. Wat hebben wij het dan getroffen!

Na het drankje gaan we naar beneden, het lijkt alsof je het park uitloopt, maar de twee laatste plekken bevinden zich aan de andere kant van de aanrijweg. Het is beneden ook prachtig en we zien hier nog geen groepen, enkel wat stelletjes. Beneden gaan we nog een keer zwemmen. Eigenlijk wil Jelle niet, hij vindt het te koud, maar laat zich toch verleiden. Ik vind dit juist een pracht plek om te klimmen en te klauteren, dus ik vermaak me wel. Na afloop nog even opwarmen zitten op de rotsen onderaan in de zon en daarna onze guide vinden. We lopen samen met hem 300m naar beneden met de weg. Daar zit het privé restaurantje wat hij het beste vindt en voor 7cuc heb je hier een complete maaltijd, dus wij vinden het prima. In ieder geval beter dan het drukke staatsrestaurant in het park! Het restaurantje ziet er leuk uit. De keuken is buiten en in het zicht en is voor Cubaanse begrippen netjes. Ik bestel geit, want dit heb ik nog niet eerder op. Jelle gaat voor de porksteak die wordt aanbevolen. Bij mij valt het vlees van het bot. Dat weet je weer zeker, want zoals overal in Cuba weet je zeker dat je met echt vlees te maken hebt. Botten, pezen, vet, alles zit er nog aan, dus je mag zelf met mes en vork ploeteren. Het smaakt wel heerlijk en de bananenchips, die je bijna overal bij ieder gerecht krijgen, blijven niet vervelen. Na ons diner staat de taxi weer klaar om ons terug te brengen naar Cienfuegos.

Als we terug aankomen met de pick up plaats, moeten we nog een stukje lopen. Gek genoeg zijn we bek af. Waarschijnlijk alle indrukken i.c.m. de warmte. We besluiten een privé taxi naar Trinidad te regelen voor morgen. Even niet opgepropt in een oude bolide, maar luxe met zijn twee. Daarna weer tijd voor spelletjes en eten bij de eigen casa. Dat voorgerecht met Iberico ham was heerlijk, dus alleen dat is al prima voor de prijs, al het andere eten nemen we voor lief. We krijgen dit keer een lekkerder toetje, al is het weer veel Guava, iets wat Jelle echt niet lekker vindt. Aan het eind lekkere hete thee, i.p.v. lauwe koffie, we beginnen het hier te begrijpen. Terug op de kamer is het weer inpakken geblazen voor mij, morgen ochtend om 09:00 uur staat de taxi klaar. Jullie snappen dat Jelle morgen ochtend z’n spullen wel pakt. ‘s Nachts ligt Jelle veel te woelen. Nu ik me eindelijk wat beter voel, begint hij zich ellendig te voelen. De volgende ochtend aan het ontbijt eet hij daarom alleen het fruit. Zonde, want de top kaas omelet is er weer en tja, dan maar twee pannenkoeken voor mij! Ik ga beneden nog even betalen en ik krijg een spaanse handgeschreven rekening onder ogen. Twee drankjes, één keer eten en dat was het dan. Ik kijk vreemd naar de man want dit kan niet kloppen. De tweede die hij daardoor tevoorschijn tovert klopt al beter. Twee avonden diner en de juiste drankjes. Wat ik voor mis zijn de nachten slapen, maar er staat ‘3 noches’ boven en ‘habitacions —‘ . Het lijkt dus alsof ik al betaald moet hebben. Dan zou ik mijn administratie niet goed hebben. Dat kan natuurlijk, maar dat kan ik alleen online checken en hier kan ik niet online. Ik keur deze rekening daarom maar goed, als we niet hebben betaald hebben we een voordeel van 150cuc (ca. 150 euro).